Sneeuwstorm

Dear Family and friends,

Zoals beloofd even een update over de storm hier.

Er zijn zo'n 12 inches sneeuw gevallen. Je zou wel kunnen zeggen dat er een witte deken over New York ligt. Ik zou bijna willen zeggen, de sneeuw in Nederland is er niks bij, maar een dergelijke opmerking laat ik achterwege omdat ik toch maar 3 weekjes in Nederland was (en dus niet weet hoe intens de sneeuw was in de weken voordat ik er aankwam).




Je snapt dat het 't leven er niet makkelijker op maakt. Ik moet nu noodgedwongen met de metro naar kantoor.
Vindt het niet relaxed. Fietsen is toch een zorgeloze, ontspannende en tegelijkertijd ook gezonde activiteit. Er zijn maar weinig dingen zo aangenaam als New York per fiets ontdekken (naar mijn mening).




Eenmaal aangekomen op de eindbestemming, ons kantoor (in de wijk DUMBO), nam ik de volgende foto van het gebouw waarin ik stage loop. Gelegen aan de oevers van de East River en tevens onder de schaduw van de Manhattan Bridge, is de wijk DUMBO (District Under Manhattan Bridge Overpass) een vrij binnenstedelijke locatie.



Mijn werkzaamheden bij een jong consultingsbureau heb ik ook weer hervat. Ik richtte me de eerste dagen op het her-ontwerp van een straat, iets wat ik nogal vaak doe.
Als onderdeel van een plan voor een netwerk van infrastructuur voor fietsers, maakte ik de volgende 3D modellen van een straat in een stad in Colorado (Before-and-after onze voorgestelde interventie).

VOOR



NA




Elke dag werken we bij Street Plans aan een betere leefomgeving; onze missie is het verbeteren van de leefbaarheid van steden middels een hernieuwde vormgeving van de openbare ruimte en een hernieuwd straatbeeld.

Tot zover deze update, ik ga maar eens richting kantoor!

Back in BK

Waarde lezers,

intussen ben ik weer in mijn oude rol (verslaggever vanuit Brooklyn) vervallen; ik ben namelijk sinds maandagavond 8 uur weer thuis. En dat voelt goed. Om mijn terugkeer naar New York te vieren, trakteer ik jullie dit maal op een stel foto's (die ik vandaag heb gemaakt)!

Maandagavond heb ik eigenlijk niks gedaan behalve het uitpakken van mijn tassen. Wegens de jetlag werd ik dinsdagochtend om 6 uur wakker, het begin van een drukke eerste dag in NYC!

De dag begon met een ontbijt van de Dunkin Donuts hier vlakbij. Dit behoeft natuurlijk geen toelichting, wat hadden jullie nou zelf gedacht! :)
Ik trok op mijn fiets naar de campus om wat administratieve zaken af te ronden wat betreft de inschrijving voor de vakken die ik het aankomende semester ga volgen. Daar schoot ik de volgende beelden.




Bij deze gun ik jullie ook een kijkje in een "All-American classroom"!


Of, de wandelgangen van mijn academy!




De nieuwste aanwinst van de gebouwen voorraad van het Pratt Institute is Myrtle Hall. Het gebouw, met een groot glazen "doorkijkluik" in het midden dat de transparantie van de onderwijsinstelling symboliseert, is bedoeld als een ontmoetingspunt tussen het Pratt Institute en de wijk waarin de academie is gelegen. Het Pratt Center for Community Development, een research instelling op het gebied van de ruimtelijke ontwikkeling dat gelieerd is aan de universiteit, vindt er onderdak. Overigens is het Pratt Center for Community Development betrokken geweest bij een groot aantal planningsprojecten in New York City; het is een aanspreekpunt voor lokale organisaties en instanties (nagenoeg allemaal private of non-for-profit organisaties) die met de hulp van de experts van het Pratt Center een ruimtelijke visie voor hun gemeenschap willen ontwikkelen. De meerderheid van mijn studiegenoten is werkzaam voor deze organisatie (dat zal dan ook wel de reden zijn waarom ik er niet werk; ik heb toch liever "m'n eigen ding" waar ik mijn energie op richt... over onderscheidingsdrift gesproken!). Afijn, wat nog niet is, kan nog komen!
Ik was in het gebouw om met de mensen van het Financial Aid office te spreken. Ik had nog wat zaken te regelen wat betreft mijn studiekosten. Ik kon toen ik op bezoek was bij Financial Aid, gesitueerd op de bovenste verdieping van het gebouw, nog even genieten van het uitzicht vanuit Myrtle Hall.






Nadat ik in de ochtend mijn business op de campus voltooid had, trok ik richting het kantoor van Street Plans (uiteraard melde ik me op de eerste dag terug in New York weer op kantoor, ik had wel weer zin om te werken na 3 weken chillen). Onderweg nam ik nog even gauw de volgende foto's van de campus, alvorens mij op kantoor weer volledig op de vormgeving (lees: retrofitting oftwel re-design) van straten en wegen te storten.



Zie hier de bieb, Joost mag weten hoeveel uren ik hier intussen al heb doorgebracht! Gemiddeld genomen zit ik hier zo'n 3 `a 4 avonden per week, vanaf een uur of 8 's avonds (het tijdstip waarop mijn avondcolleges zijn afgelopen) tot 11 uur (het tijdstip waarom de bieb sluit). Om nog maar te zwijgen over de zaterdag- en zondagmiddagen die ik hier haast standaard doorbracht!


Intussen is er een sneeuwstorm losgebarsten hier in New York. Zojuist nam ik de volgende foto's vanuit mijn kamer. Het zal er de komende uren niet minder wit op worden, vrees ik. As a matter of fact, de V.S. beleven een extreem strenge winter, wat wel af te lezen valt aan het feit dat in 49 van de 50 staten momenteel sneeuw ligt (iets wat "extremely unusual" oftewel uiterst ongebruikelijk is). Je raadde het al, Florida is de enige staat waar nog geen sneeuw ligt.



Uiteraard hou ik jullie op de hoogte van hoe de laatste "Sloppy Snowjob" die de Amerikanen van Mother Nature kregen, zich ontwikkeld.

Sincerely Yours,

R.

Home is where the heart is

Howdy!


Dat is al wel weer een tijdje geleden, zeg.
Mijn laatste blog schreef ik net voordat ik eind december naar Nederland afreisde.
Intussen zit ik op Schiphol te wachten op mijn retourvlucht naar de States.
Het waren drie mooie weken in Holland. 't Was behoorlijk intens; ik had heel wat mensen op te zoeken. Uiteindelijk heb ik toch nog de meeste mensen kunnen zien die ik wou zien, en kijk ik terug op een mooie vakantie.

De vakantie ving aan op 19 december. Sindsdien heb ik in een rap tempo mensen opgezocht, en genoten van de aanwezigheid van mijn dierbare vrienden en familie.
Zo ging ik gelijk de tweede dag van mijn vakantie naar de bios met Bas en diens vriendin. Ook deed ik regelmatig wat drankjes in het oh zo gezellige studentenhuis van mijn broer in het Rotterdamse Kralingen. Of in de Locus Publicus, een kroeg in Kralingen waar ze wel 100 soorten Belgisch bier hebben. Genieten!
Familie stond ook met de kerstdagen centraal, toen ik met het gezin mee ging naar m'n oma in Dronten. Derde kerstdag was ik echter bij mijn Rotterdamse maten te vinden, of te wel mijn vriendengroep die ik sinds de middelbare school (in sommige gevallen zelfs de basisschool) ken. Dat is een traditie van onze groep, elk jaar op derde kerstdag nog even dunnetjes een uitgebreid kerstdinner over doen.

In Utrecht had ik mijn club Florida-gangers weer eens opgetrommeld, ik greep de gelegenheid aan om bij te kletsen met mijn mede-uitwisselingsstudenten die ik nog kende van mijn uitwisseling naar de University of Florida destijds. We aten met een grote groep (11 man als het me bijstaat) tapas in het Utrechtse restaurant "La Cubanita". Gezellig als vanouds. Zelfs Andy was overgekomen uit Aken om zich bij ons te voegen (het gezelschap beperkte zich niet alleen tot Dutch Gators dus!). Vervolgens was ik met Oud en Nieuw naar Dusseldorf afgereisd om met Andy en co het nieuwe jaar in te luiden. De treinen reden nauwelijks, maar de korte trip was de moeite waard; het was weer gezellig als vanouds. Nu zit hij weer in Singapore op kantoor. Waar ik voor New York heb gekozen, heeft hij toch een stad uitgezocht met een klimaat dat wat meer op dat van Florida lijkt! Het mooie is dat we toch allebei "in de buurt" waren met de Kerst.




Ik kletste verder bij met studiegenoten van mijn oude opleiding, Sociale Geografie en Planologie: Daniel, Peter en Justin. Bij Peter en Daniel ging ik in Utrecht op bezoek; ik kwam langs met het avondeten en vervolgens kletsten we daarna nog door, in beide gevallen onder het genot van een biertje. En alhoewel het in beide gevallen erg gezellig was, was het toch wel vrij kort (jammer genoeg!). Hoe praat je immers je beste vrienden bij over wat je in een heel jaar hebt uitgespookt, als je maar een paar uur de tijd hebt? Dat is wel een beetje onbegonnen werk!
Justin trof ik in Den Haag, waar we na een stevige lunch in die stad gingen shoppen. Dat laatste was ook hoog nodig, want de Jack en Jones kennen ze namelijk (nog) niet in Amerika. Kan ik toch terug keren als een stijlvol geklede Europeaan!

Tot besluit gaf ik nog een mooi feest bij mijn ouders thuis in Bergschenhoek, voor mijn eerder genoemde Rotterdamse vriendengroep. Nog even een laatste keer iedereen zien, dat was de gedachte. De ere gast was mijn Amerikaanse vriend Barry, die gozer is nog even op de valreep een paar dagen te gast geweest bij ons thuis voordat ik weer naar NYC ging en hij naar Duitsland om Engels te doceren. Ik heb die gozer, die net weer terug was in Europa na zijn kerstvakantie bij zijn ouders thuis in de States, op sleeptouw genomen en steden als Delft, Rotterdam en Den Haag laten zien. Toeristje spelen in eigen land is namelijk ook niet gek!





Al met al heb ik de banden met Nederland weer even kunnen aanhalen (het was hoog tijd).
De band met Nederland is nog vrij sterk, dat realiseer ik me nu ik weer even de tijd heb gehad om iedereen en alles te zien. Pas als je de mensen en het land weer ziet, ga je denken van "Nou, dat misde ik toch wel in Amerika" (terwijl je in Amerika daar niet bewust bij stilstaat). Zodoende heb ik me langzaam aan beseft dat you can take the Dutchman out of Holland, you can't take Holland out of the Dutchman!

woonplaats New York City geëvalueerd

Nu ik 1 jaar in NYC heb doorgebracht, is een evaluatie van mijn nieuwe woonplaats toch wel aan de orde.

Om te beginnen: het blijft een indrukwekkende stad, een stad die voor een planoloog als mij een lust voor het oog blijft. Een dusdanig dynamische stad , een zeer interessante omgeving om vanuit stedenbouwkundig perspectief te observeren. Het uitgekiende laboratorium voor de City Planning student.

Maar er komt natuurlijk meer bij kijken dan een stapel stenen.
De stad biedt een hoge concentratie en diversiteit aan mogelijkheden, er zitten hier bijvoorbeeld zoveel planologische consultingfirma's gevestigd, dat het eigenlijk een ideale plek is om als student wat stage-ervaringen op te doen. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor mijn vakgebied. Van vele beroepsvelden is hier het neusje van de zalm te vinden, deze stad trekt talent aan. Daarmee komen velen netwerkmogelijkheden; je kunt hier uiteraard je voordeel mee doen! Dit is toch echt hetgene dat de meeste mensen (van alle uithoeken van de wereld) naar New York brengt, en hetgeen wat de New Yorkse beroepsbevoling aan haar stad bindt: de carriere- en netwerk-mogenlijkheden.

Daarnaast moet ik even het cultuuraanbod van de stad prijzen. Musea te over, evenals kunstgallerijen (niet op de laaste plaats de gallerijen van mijn eigen kunstacademie, het Pratt Institute), goede restaurants, bars, theaters, en ga zo maar door. Je hoeft je hier geen moment te vervelen.

New Yorkers zelf noemen hun stad "The Center of the Universe". Nu moet ik toegeven, dat als ik op Times Square sta, ik toch wel een beetje het gevoel krijg alsof ik op het middelpunt van de wereld sta, de plek waar het allemaal om draait. Het hart van de stad die zichzelf als het epicentrum van de wereld beschouwt. Waar Wall Street het hart van de wereldwijde financiële markten is, is Times Square het hart van de mondiale theaterwereld. Het feit dat de Verenigde Naties in New York gevestigd zijn, verraad toch wel dat New York stiekem de hoofdstad van de wereld lijkt te zijn; de plek waar de dienst wordt uitgemaakt! Als er in de geschiedenis van de Westerse beschaving ooit al 1 stad was die te vergelijken valt met het hedendaagse New York, moet dat toch het Rome ten tijde van het Romeinse Rijk zijn geweest. Leidde vroeger alle wegen naar Rome, tegenwoordig vliegen alle vliegtuigen naar 1 van NYC's 3 vliegvelden!

Maar er is ook een keerzijde van de medaille. New Yorkers tolereren toestanden die in andere, kleinere plaatsen niet geaccepteerd zouden worden, of zelfs helemaal niet voorkomen. De huur is hier "too damn high". Forenzen zitten soms meer dan een uur in de metro om hun werk te bereiken, om nog maar te zwijgen over de massa's mensen in die metro's (wat het maakt dat je dikwijls moet staan). New York is een smerige stad, zeker niet zo schoon als een Nederlandse stad. Troep slingert rond op straat. Ik vraag mezelf altijd af of de mensen hier niet verdomd debiel zijn, hebben die lui dan geen fatsoen troep in de afval containers te gooien? Het blijkt maar weer dat het de meeste New Yorkers niets kan schelen. Verder is de lucht bedorven. Oke, dat laatste is misschien wat overdreven, maar toch maken al die uitlaatgassen van de vele automobilisten in deze stad het leven er niet aangenamer op. Zeker niet als je als fietser tussen die auto's voor jezelf een weg moet zien de banen door de stad. Ook de automobilisten lijken soms allemaal een stel achterlijke debielen te zijn, zelfs in Italie heb ik mensen niet zo gevaarlijk en roekeloos zien rijden (Taxichauffeurs zijn de kampioenen wat dat betreft). Des te meer ben ik op mijn hoede als ik op de fiets stap. Dan is er nog het daklozen probleem van de stad. Je wordt overal om je wisselgeld gevraagd, en zwervers hebben zich deze stad eigen gemaakt. Je ziet ze overal, van de dronken en onbewust geraakte zwervers die op de trappen van metrostations oponthoud verzaken, tot gasten die op bankjes in Central Park slapen. Maakt het toch dat je je af en toe wat onveilig voelt.
Kortom, een hoop "grote stad" problemen. Dat is nou eenmaal de prijs die je betaalt voor het wonen in New York.

Al met al blijft deze stad voor mij de moeite waard om gedurende mijn studietijd hier te ervaren en te bestuderen. Het blijft een stad waar je nauwelijks op uitgekeken kunt raken. Een stad waar je als planoloog een hoop van kunt leren; New York is immers het toonbeeld van efficient ruimtegebruik en een hoge stedelijke dichtheid. Van de vele voorzieningen hier, culturele voorzienigen voorop, maar ik dankbaar gebruik. Ik bouw graag een netwerk op met mede 'city planners', die ik op conferenties ontmoet, of die ik anders via studiegenoten, docenten, en mijn baas leer kennen. Maar, als het moment van mijn afstuderen over precies 1 jaar daar is, weet ik nog niet of ik hier ook echt wil blijven wonen. Op de korte termijn is het een interessante woonplaats, maar ik denk dat het toch niet aan mij besteed is om hier ook op de lange termijn te verblijven.

Veldwerk

Deze week, alsmede het afgelopen weekend, ben ik volop bezig geweest met het huiswerk voor 1 van mijn 4 vakken: History of Architecture and Urban Form I.
Zoals al eerder dit semester, kregen wij onlangs wederom een veldwerkopdracht. Aan ons was de taak bedeelt twee New Yorkse gebouwen te vinden die een bepaalde architectuur stroming vertegenwoordigen. Na de stad te hebben uitgekamt op zoek naar Dorische, Ionische en Korintische gebouwen, mocht ik dit keer opzoek naar een tweetal gebouwen dat de Gotische architectuur belichaamde; van 1 gebouw nam ik het exterieur onder de loep, van het andere gebouw het interieur. Over dat eerste gebouw gaat deze blogepisode.

Het Neo-Gotische gebouw van mijn keuze was het befaamde Woolworth building.


Het typische aan Gotische gebouwen is hun verticale karakter; de Gotische bouwstijl heeft zich in de middeleeuwen ontwikkeld in Europa en werd vooral toegepast in kerken. Met verticale kerkgebouwen probeerden men de symboliek van het Christelijke geloof uit te drukken, want de nadruk lag immers op wat er zich 'daarboven' afspeelde. Met een nauwe, spitse toren hoefde de middeleeuwse stedeling immers slechts te gissen dat de focus van de kerkganger die daarbinnen zat, op de hemel was gericht.
De Gotische bouwstijl heeft in het nogal vertikale New York een geheel nieuw gestalte gekregen. Hier werd in het begin van de 20e eeuw veel in de vertikaal-georienteerde "Neo-Gotische" bouwstijl gebouwd, alhoewel het in deze stad om "Cathedrals of Commerce" ging. Het Woolworth building is daar een perfect voorbeeld van; het gebouw is gebouwd door een zakenman die ervoor $13,5 miljoen neerlegde (in contant geld) zodat hij zijn commerciele emporium een hoofdkantoor kon bieden. Je zou beginnen te vermoeden, dat de commercie in de 20e eeuwse Amerikaanse maatschappij eenzelfde centrale functie in de maatschappij in nam, als het Christelijke geloof in het Europa van de middeleeuwen. Alhoewel het gebouw in eerste instantie opvalt vanwege diens moderne en verticale karakter, zijn het de details die duidelijk maken dat het hier om een Neo-Gotisch gebouw gaat.




Het Woolworth building was in 1913 gereed, en bleef tot 1930 het hoogste gebouw ter wereld (toen een ander New Yorks gebouw, het Chrysler building, die titel overnam). Het Woolworth Building vormt een sterk staaltje architectonisch hergebruik; de verticale intenties van de middeleeuwse Gotische architectuur hebben pas in het 20e eeuwse New York een ware verikale vorm bereikt.
Je ziet echter duidelijk waar de architecten van het Woolworth building hun inspiratie vandaan hebben gehaald. De slanke toren aan de voorgevel van het Woolworth building steekt prominent boven diens 'podium' (oftewel, de rest van het gebouw) uit. Dit houdt toch de herinnering aan een kerktoren die uitsteekt boven de rest van het kerkgebouw levend.



Tot zover deze kunsthistorische beschouwing van het Woolworth building; komend weekend kunnen jullie een nieuwe blog van mij verwachten.

Gegroet!

Op Excursie

Gegroet,

sinds 17 November heerste er een radiostilte op mijn blog. Er was weinig nieuws, en nauwelijks iets interessants om over te berichten! Bovenal werd er hier hard gestudeerd, aangezien het einde van het Semester is gearriveerd, en de tentamens me om de oren vliegen!

Vandaag heb ik een excursie naar The Cloisters gemaakt met een boel studiegenoten. De excursie is door een docent georganiseerd, en was een onderdeel van het lesprogramma van het vak "History of Architecture and Urban Form". The Cloisters is een kloostercomplex, in het meest noordelijke puntje van Manhattan gelegen (Manna Hatta, de indianen-naam voor het eiland, om in historische termen te blijven spreken).
Specifiek gaat het om een gebouw waarbinnen een aantal Europese kloosters zijn gelegen. Individuele kloosters uit Frankrijk en Spanje zijn hier naartoe gebracht, het gebouw dat eromheen is gebouwd huisvest zodoende diverse authentieke middeleeuwse kloosters. The Cloisters is in 1938 geopent; destijds kocht Rockefeller Jr. de collectie middeleeuwse kunst van een Amerikaanse beeldend kunstenaar, George Grey Barnard, en schonk het vervolgens aan het Metropolitan Museum of Art. Barnard, die in de vroeg-20e eeuw zelf in Frankrijk als kunstenaar werkte, bracht de kunstwerken en kloosters naar de V.S., maar "The Met" beheerde ze sindsdien.



Het complex oogt Romaans, en dat is typisch aangezien het kloosters huisvest die karakteristiek zijn voor de Romaanse (romanesque) architectuur van de 12e en 13e eeuw.


Het eerste klooster wat wij uitgebreid examineerden wat afkomstig uit Saint-Guilhem-le-Désert, in zuidwest Frankrijk. Het klooster lag voor zijn reis naar de V.S. aan de route naar Santiago de la Compostella, die de vele middeleeuwse pelgrims aflegden.




Als Europeaan in het gezelschap moest ik natuurlijk even mijn uniekheid in de groep bevestigen en mezelf beklagen over het feit dat het allemaal erg steriel aanvoelt, en dat het toch een authentiek gevoel mist.

Bijzonder prachtig waren ook de "kapitelen" van de zuilen. Zie hier een kapitel met daarop een afbeelding van de duivel, en een serie van gekettende gevangenen die in de hel beland zijn. Voor de goede orde, dit gedeelte van het klooster was destijds alleen voor de monikken toegankelijk. "Just another reminder to them that they better keep praying!" grapte mijn docente vanmorgen.


The Cloisters zijn een onderdeel van het Metropolitan Museum of Art. Ze huisvesten de collectie middeleeuwse kunst van dat museum.




De beelden hieronder zijn van het klooster van Saint-Michel-de-Cuxa, een in de Franse Pyreneeën gelegen pelgrimsoord.



De buitentuin is toch wel de kroon op het complex.
Daarnaast is het noemenswaardig dat de Rockefeller-familie de grond aan de overkant van de Hudson River ten tijde van de bouw van The Cloisters had opgekocht, om ervoor te zorgen dat het gebied vrijgewaard zou worden van bebouwing. Want, zo was de gedachte, je wilt immers geen uitzicht op hoogbouw hebben vanuit het klooster! Dat past toch niet bij de zogenaamd historische ervaring die The Cloisters willen bieden.




Om het af te leren, nog enkele beelden om mijn fotografische skills te eren.

Beelden van The Cloisters, en van oude Franse kloosters.

Van Gotische kathedralen en van glas-in-lood ramen!







Over 2 weken ben ik trouwens weer in Nederland, om gedurende maarliefst 3 weken even bij te komen van een jaar lang hard studeren!

Tot dan!