An Eclectic Blogpost

Het is me toch een partij druk de laatste tijd!!
Noem mij een typische New Yorker, het enige wat ik doe is minding my own business. Na een werkdag op mijn stageplaats gauw haasten naar Pratt en de rest van de avond lessen volgen. Thuiskomen om 11 uur en nog even wat huiswerk doen. Slapen om 1 uur 's nachts en om 9 uur opstaan. Then press repeat (begrijp me niet verkeerd, I wouldn't have it any other way, als ik het niet druk heb weet ik niet wat ik zou moeten doen, het is heerlijk om zo bezig met je vakgebied te zijn).

Stage is plezierig als altijd, ik heb me deze week uitsluitend met het ontwerpen van veilige infrastructuur voor fietsers bezig gehouden. Er werken veel jongelui op mijn stage, zo heb ik vandaag met de receptioniste staan praten over haar indie-rock band. Het klinkt fucking vet, maar geloof me niet op mijn woord, luister zelf naar haar muziek!
Bovendien hebben we een nieuwe expresso-machine op kantoor, wat de boel een stuk aangenamer maakt. Er is altijd een rij van 2-3 mensen die ook leiden aan caffeinezucht. Volop praatjes maken oftewel small talk zetten bij de coffee maker dus! Spaart ook knaken aangezien ik nu niet meer altijd naar Dunkin' hoef te gaan. Ik haal gewoon 2 dubbele expresso's per dag bij de expresso machine!







Zonder dollen is het echt ongekend hoe druk ik ben geweest de afgelopen 8 weken oftewel de eerste helft van dit semester. Zoals jullie weten neemt de gemiddelde masterstudent aan Pratt 9 tot 12 studiepunten per semester, ik volg voor 14 studiepunten vakken. Daarnaast ga ik 3 dagen per week naar m'n stage. Begrijp me niet verkeerd, elk leermoment is een lust, maar ik ga nooit meer zoveel studiepunten tegelijk nemen. Voortaan is 12 de max voor mij. Zo'n fout maak je 1 keer, nooit meer.
Hoe dan ook, de vakken die ik volg zijn interessant en ik ontmoet zoveel mensen. Maargoed, dat is niet gek gezien het feit dat je continu op elkaars lip zit op school, je werkt veel samen en je leert elkaar zo goed kennen.

Nog 7 weken studie en dan zit dit semester er op, en zal ik naar Duitsland afreizen voor
a) een weekje vakantie met familie
b) een maandje study abroad oftewel workshops en lezingen bijwonen met betrekking tot de planning van het waterfront van de rivier de Spree.
Vakantie is in aantocht, kun je wel stellen.
As a matter of fact, over dertien uur ga ik de lucht in en vlieg ik naar Jacksonville, Florida!! Yes yes, deze vakantie komt op een perfect moment, ik zit precies op het midden van mijn semester en kan wel een weekje rust en zonneschijn gebruiken! Even helemaal niets doen (Lees: zeker huiswerk maken maar lang niet zoveel als normaal), en genieten van de zon, de zee, en het strand. Oude vrienden opzoeken. Het machtig mooie Miami nogmaals verkennen. Biertjes drinken in kroegen waar ik vroeger, toen ik nog een little Gator was, vaak kwam. I'm gonna party like it's Spring Break!!! Good times ahead. You can take the boy out of Florida, you can't take Florida out of the boy!
Want ik mis Florida serieus, dus bestaat er geen betere manier om invulling te geven aan mijn Spring Break dan naar the good ole' Sunshine State af te reizen! Soms moet je gewoon toegeven aan de nostalgie en eventjes je in the good ole' times wanen.

Welnu, ik moet New York City ook credit geven. Het is niet minder leuk hier, het is leuk op een andere manier. Geen stad zo sophisticated als NYC. Ik was afgelopen zondag met mijn camera op stap gegaan. Ik ben naar Washington Square geweest, alsmede The Greenwich Village, the Hudson River, etcetera. Zo pauzeerde ik eventjes aan het uiteinde van Hudson River Park Pier 45. Al uitkijkende op de skylines van Midtown, Lower Manhattan en Jersey City, realiseerde ik mijzelf dat ik het gewoon weer heb geflikt. Ik heb het gewoon weer (voor de 2e keer) gepresteerd om mezelf los te worstelen uit de doodsaaie dagelijkse sleur genaamd 'het leven in Nederland'. Om meer kan ik toch niet vragen. Elke dag is interessant, elke dag staat gelijk aan een groot aantal nieuwe impressies, je kijkt niet alleen je ogen uit maar ook het deelnemen aan een totaal andere maatschappij is gewoon iets wat ik niet onder woorden kan brengen.
"Een vlak land, een vlakke mentaliteit" zei de Utrechtse hoogleraar Ben de Pater ooit over de Nederlandse maatschappij. Ben ik even blij dat ik uit die vlakte en oppervlakkigheid ben ontsnapt.

I think I like it better here.

Het blijft GIS-werk

De afgelopen weken heb ik flink zitten GISsen. Op de pc zijn wij Pratt Planners volop bezig met Geografische Informatie Systemen.
In het begin onderschatte ik dit programma, maar ik kwam er al gauw achter dat het meer vergt dan een paar keer klikken. Het is een complex programma, en ik heb er echt zwaar mee zitten worstelen de eerste paar weken. Nee, die shit is niet easy! Eindelijk begin ik het een beetje onder de knie te krijgen, en zie ik er de lol van in. Je kunt er zoveel mee doen.

Dit is bijvoorbeeld een kaart van alle stoepranden in een afgebakend gebied aan de Upper West Side van Manhattan.


Deze kaart laat de vormen van de blocks zien.


Je kunt ook de voetafdrukken van alle gebouwen in de wijk opvragen.


En als je het allemaal opstapeld krijg je al gauw een mooie technische kaart van de wijk.



Tot slot kun je ook nog met de kleuren spelen, en wat uitzoomen indien gewenst.


Het wordt echter pas echt interessant op het moment dat je naar verbanden gaat zoeken. Hoe zit het met de toegankelijkheid van de openbare ruimte (het groen in de buurt) voor mensen die van het OV of hun fiets afhankelijk zijn? De volgende kaart laat alle metrolijnen, buslijnen en fietspaden in de buurt zien, en geeft hun ligging aan ten opzichte van de openbare ruimten.

Alle kaarten zijn geproduceerd met het programma ArcMap, sommige heb ik nadien nog bewerkt met Adobe Illustrator.

Dit gaat behoorlijk verder dan je huis-tuin-en keuken Google Maps! Je zit aan de andere kant van de computer, niet als kaartengebruiker, maar als kaartenmaker.
Goed, ik hoop dat ik jullie intussen niet verveel met al mijn verhalen over mijn stage en mijn studie (die twee zaken laten weinig te wensen over, alhoewel ik nog steeds tijd heb voor fotografie en kroegavondjes). Ik weet niet zo goed waar ik anders over moet schrijven, jullie geven mij immers nauwelijks feedback (lees: reacties!); ook het bloggen blijft giswerk!
Greetz,

Ron

The Student That Never Sleeps

Het valt me elke keer opnieuw zwaar om om te schakelen naar het Nederlands als ik deze blog schrijf. Bedenk je goed dat ik alles in het Engels doe: leren, lezen, discussieren op Pratt; werken en vergaderen op mijn stage; en socializen met vrienden. Ik droom zelfs in het Engels. Voor Nederlands nieuws ga ik naar de site van de wereldomroep, waar ik Nederlands nieuws in het Engels kan lezen. Want als ik naar de site van de Volkskrant surf, raak ik in de war van al die rare zinsconstructies.
Nederlands gebruik ik alleen op die zeldzame momenten dat ik communiceer met het land van herkomst. Jullie moeten mij vergeven voor eventuele taalfouten. Het is altijd even wennen als ik omschakel, na een tijdje gaat het weer ietsjes beter. Uiteraard maak ik die omschakeling met liefde, ik zou mijn familie niet durven vragen mijn blog in een andere taal dan "de moerstaal" te moeten lezen.

Vandaag heb ik, op deze prachtige zaterdag die werd gekenmerkt door een strak blauwe hemel met middagtemperaturen van 14 graden, met studiegenoten en lokale bewoners van de wijk Manhattan Valley (UpperWestSide) gebrainstormd over de toekomst van hun wijk. Ik heb me op deze middag verheugd. Gewoon praten, vol goede moed begon ik aan deze middag.
Wij zaten rond een tafel, 9 buurtbewoners en 1 student. Praten en nog eens praten over wat de sterke en zwakke punten zijn van de wijk. Vaststellen welke thema's het meest urgent zijn om aan te pakken. Gevoel krijgen voor wat de gemoederen bezig houdt. Visies voor de toekomst opstellen. Strategieen bepalen over hoe wij die visies tot een realiteit kunnen maken. Bepalen welke actoren en stakeholders een rol kunnen spelen bij het realiseren van die visies. Bovenal was het een intens zware middag. De buurtbewoners zijn zeer geinformeerd en betrokken; ze zijn uiterst gepassioneerd over de toekomst van hun wijk. Ze weten precies wat er gedaan moet worden. Als planoloog leg je je oor te luisteren op zo'n middag. Hun zijn immers de experts, wij slechts de "Facilitators". Daar zat ik dus, in een zaal in een seniorenresidentie aan West 106 Street, met een dozijn donuts en een jerrycan koffie van Dunkin' op onze tafel, pratend met de locals over hun wijk. Teambuilding is easy, just add donuts! Het was productiviteit ten top. Ik ben echt van de wijkbewoners gaan houden, het zijn me een stel aparte figuren, die Manhattannites, maar ze zijn echt superbezorgd over hun wijk en hebben (net als ik) energie teveel als het gaat om het doen van voorstellen om de zooi te verbeteren! Je kunt je voorstellen dat het gekakel deed denken aan een kippenhok.
Verder ga ik morgen naar een practicum. Van 11 uur 's morgens tot de avond valt ben ik in het computerlab te vinden, waar ik onder begeleiding aan opdrachten werk. Zware, mathematisch-getinte opdrachten over de toepassing van diverse wiskundige modellen op het voorspellen van de bevolkingsgroei van een county in Upstate New York. Leuk is anders, maar dat hoort er ook bij! Je kunt niet alleen maar eindeloos blijven praten; cijfers produceren is ook een kunst. "Weekend" is een woord dat niet in mijn vocabulaire voorkomt!
Maar ook op mijn stage blijft het feest. Ik heb naast onderzoek taken nu ook een ontwerp taak. Ik tover bouwtekeningen (geproduceerd met autocad) om in levendige sfeerimpressies over hoe de infrastructuur er uit zal komen te zien, dat zegt immers meer dan een bouwtekening. Zie hier het resultaat.

Van dit:



Naar dit:









Daarnaast had ik ook een uurtje vrij de afgelopen week om mijn nieuwe favoriete hobby te beoefenen, te weten: doelloos ronddwalen in The City. Want er valt zo veel te zien, deze stad is en blijft een lust voor het oog. Soms moet ik mezelf er even aan herinneren dat ik nu gewoon in fucking New York City woon. Beter dan dat kan je het als stadsplanner in spé niet krijgen!







Zo, dat was mijn "iets uitgebreidere update". Ik ga nu eerst eens even langs bij Der Schwarze Koelner. De beste man is vandaag jarig, en daar ga ik het glas Hefeweizen op heffen met studiegenoot Alex Sommer en de kroegbaas himself!
Cheers!

Ronald

Waar zijn al die blizzards voor nodig?

De bovenstaande beelden zijn allen courtesy of Alex Sommer.
Zoals je zult hebben gezien hebben we een behoorlijk flinke East Coast Blizzard te voorduren gekregen. Het was hier in NYC niet veel pluis wat het weer betreft. Niet zo heftig als in Nederland, waar (zo heb ik me laten vertellen) de sneeuw circa 40 dagen bleef liggen.
Hier hebben we een paar intense dagen van sneeuwval, maar daarna is het ook vrij gauw weer weg.
Intussen is het warm, 8 graden celsius, en is de sneeuw gesmolten. De lente dringt zich aan! Vandaag zelfs zonder winterjas de deur uit kunnen gaan, want de zon scheen weer als vanouds, zoals het een stad die op dezelfde hoogte als Lissabon en Madrid is gelegen betaamt!!
Dessalniettemin wou ik jullie toch een paar beelden meegeven van het type winters weer wat ik zoal voor mijn kiezen kreeg de afgelopen weken.
Bin'n kort een nieuwe blog!